10/3/2008 - Ey! Aşk!
Ey! Aşk!
Sinemde sakladığım yaşları gömüyorum toprağa
Sayıkladım durdum geceleri pervasızca
Izdırabın son haddindeyim vurgunum sana
Sarıyor, sarmalıyor alevler usulca…
Vazgeçmek mümkün mü?
Maskeler takılmış yürekler, kan ağlıyor
Kasvetli iniltiler kulakları çınlatıyor
Gece yangınların durağı
Korlardan şiir doğuyor duraklarda
Yağmurlardan sonra doğumunu yapıyor beden;
Birkaç damla gözyaşı…
Hüzün mevsimleri aşkın dorukları imiş
Elemli bakışların ardından gelen masum tebessüm
Arıyorum zirvede efsunlu gözleri hazanımda
Bakışların yüzümü yakan esintiler halinde esiyor
Parçalanmış varlığım galebe çalıyor varlığına
Buz dağındaki yüreğimi eritebilir mi haykırışların?
Gölgeme biçtiğim kaftana hazırlanıyorum seninle
Vuslatı beklemeden acı ile yol alıyorum mevte
Gök kubbeye anlatıyorum dokunaklı çaresizliklerimi
Hayat bağlanan düşlerim umutsuzluğun önüne mil çekti
Eriyorum giderek, tutunduğum dal taşıyamıyor ızdırabımı…
Sen taşımaya ne dersin bu yükü kara toprak?
Üstümü örtmeyi dileyemedim hakkıyla yağmurlardan
Sözleri toplayıp hicret ettim ıssız gecelere, geceleri
Issız çöl gecelerinde seni sayıkladım yıldızlara
Üstüm açıktı ve ben hala üşüyordum…
Örtün üstümü vefalı bir yar ile
Örtün ki veda ettiklerim vefalı olsun benden
Kıymete binsin sevgi, sevgimiz…
Titreyişlerin uyanmalara vesile olduğu an
Hıçkırıkların yürekleri kaynattığı dert yumakları
Omuzlarda dağların taşıyamadığı yük taşınıyor
Siretin; özleminle içimde yetim kaldı, esareti yaşıyor
Ilık bir yaz gecesi hasret olarak düştüm kara toprağa
Ey aşk: Vurgun yürekler sana geliyor mevti sırtlayarak...
Yunus Emre Tozal
|
